Zaman birçok şeyi değiştirdi. çok şey götürdü. çok şey getirdi. demek isterdim ama diyemem. zaman bir fırtınaya sebep oldu. zaman beni bir hortumun içine aldı. dışarı çıktığımda devrim olmuştu. akla hayale sığmayacak şeyler.
ama baş ettim.
sağ salim çıkabildiğim bu fırtınanın içinde vadinin güzellikleriyle karşılaştım. göğün maviliği, içimin yeşilliğiyle birleşti. sonunda güneşin tenimi gıdıklayan sıcaklığıyla içimdeki özü fark ettim. canı fark ettim.
nefes alıp vermeyi yine en baştan, sıfırdan öğrendim. yutkunmayı da öyle. şimdi önümde son bir yokuş var onu da geçtim mi, arkası bağ bahçe.
ben gerçekten kendimle gurur duyuyorum ki bu bir insanın nirvanasıdır zannımca. o enkazdan sağ salim çıktım ya, devrilmem demiyorum asla ama deviremezler.
ben ki zaten tek bir cümleyle o eterik bağın hissinden kurtulmuşum, daha nolsun. daha yirmi iki yasimdayim, minnacık. gerekirse tüm hatalarımdan döner yine en baştan inşa ederim kendimi. bir kere yaptım. bir daha yaparım. artık biliyorum. çoğu zaman bilmekten de öte için için hissediyorum. yaşadım çünkü.
şimdi ne olursa olsun tünelin sonunda yolumun çıkacağı bir şehir, bir insan var. elimde sigaramla artık özgürüm diye çığlıklar atarken gözleri parlayarak bana bakacak biri var. birileri de var. bu değer. her şeye.
yaraları kaşımayınca hakketen de iyileşiyormuş, vay anasını. durup bir nefes alıp karar verince hatalar tercihlere dönüşebiliyormuş.
şimdi kendimden başka hiçbir şey gündemimde değil. yol benimdir, yürürüm. elimi tutandır, bırakmam.
ben neyin ne olduğunu milattan öncesinden gördüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder