Zaman asla affetmez ve sana bundan bahsetmez

Dünden beri hatta yaklaşık bir buçuk aydır yazmayı düşündüğüm, başına oturamadığım, oturmaktan kaçtığım yere geldik. bir şeyleri yazmaya ihtiyacım olduğunu, içimi dökmem gerektiğini zihnimde her şeyi not tutmaya başladığımı fark ettiğimde anlıyorum. 

Dikkat, dikkat bu bir iç dökmedir:

İşin kötüsü yazmak için oturduğumda asla yazamıyorum. on beş yaşımı çok özlüyorum bazen. önünü ardını düşünmeden içindeki her şeyi dökebildiği için. 

Bundan kötüsü gelemez başımıza dediğim noktayı geçeli epey olmuş. her şey olmasını istediğim yerden kilometrelerce uzakta ama her şey tam da olması gerektiği gibi. buna da şükür.

Sağ bileğim hala daha ağrıyor. sol elimin üzeri hala kaşınıyor. ben bu ellerle nereye gideyim neyi iyileştireyim diye düşünürken cevabı kendimde buldum. kendimi. kafeinsiz kahve içmekle başladım kendimi iyileştirmeye ne enteresan. insan ne enteresan. her seferinde hayret ediyorum. olama bitene, gelene gidene, geçene dönene. hayret ediyorsam yaşıyorumdur. uykumla inatlaşmıyorum artık, varsa vardır yoksa yoktur. gelirse uyuruz gelmezse doğaçlarız hayatı. sigarayı epey azalttım yarın öbür gün bırakırım, yakındır. kendime garip rutinler koydum. her gün az çok devam ediyorum. geleceğim için çalışıyorum, çabalıyorum. hayatın düzene girmesi buysa, evet, her şey yolunda. 

İnsanın yaşadıklarını hatta tüm hayatını birine yalansız, saklamadan, gizlemeden, açık, şeffaf, sade, yalın anlatması kadar ferah bir his yokmuş dünya üzerinde. anlatınca hafiflermiş gerçekten. zehrini akıtınca insan rahatlarmış. şimdiye kadar bir yapbozun parçaları gibi herkese dağıtıp tek tek, parça parça anlattığım hikayemi ilk defa birine tam ve eksiksiz olarak, olduğu haliyle anlattım. oh be dedim, oh be dünya varmış. dunya aydinlikmis hakkaten, kumru hakliymis. ve o biri beni hiç yanıltmadı mesela. hiç gücendirmedi, hiç yargılamadı. sadece tüm sevgisiyle, şefkat ve merhametiyle sardı sarmaladı. dunya aydinlikmis, isiklarimizi bile isteye kapatmislar. dünyanın bi de aydınlık yüzü varmış. ne kadar şükretsem azdır. 

Kısır döngülerle, tekrarlayan sorunlarla o kadar çok savaştım ki. aynı huylu farklı insanlarla. farklı kişilerle aynı olaylarla o kadar sınandım ki. sınana sınana sonuna geldim dediğim yerde bi daha sınadı hayat. bi daha bi daha. ta ki ben öğrenene kadar. ama artık öğrendim biliyorum. öğrenmek, bilmek, büyümek acı dolu sanırdım, hiç öyle değilmiş. ben direndiğim için zor geliyormuş. tüm bunlar faydasız da olmadı diyemem kazara çok güçlü ve güzel bir kız oldum. içim umut dolu. cephanemi topladım. şimdi tekrar devam edebilirim. bu sefer daha güçlü, bu sefer daha bilgece. yaraştığınca. 

Geçen gün kendi kendime elimdeki bir yarayı kaşırken dedim ki "kaşımazsan iyileşir". 

Hayat da böyle, kaşımazsan iyileşir. 

umuttur'