Özlem var, var olmasına da anısı kötü anısı

 

Bu sayfanın başına oturduğumda özlemden içimi kavuran birinden bahsedecektim ama hayat izin vermedi. hayat gelip gözlerimi açtı yahut gözlerimin önündeki perdeyi kaldırdı. önemi yok. hayat beni şu an olduğum kişi yapmak için çok çabaladı. ben de ona teşekkürlerimi sunuyorum. gözlerimin 3 saniye gördüğü birini bir 3 saniye daha görmek için çabalamıyorum. kafamı çeviriyorum. tebessüm ediyorum. gülümsüyorum çünkü başka ne yapılır bilmiyorum. hayatın bana açtığı kapılara sonsuz şükrediyorum. 3 saniyelik bir an'ı hatırımda tutmak için zihnime çiviler çakmıyorum. çok seviyorum. çok seviliyorum. etimle, kemiğimle, varımla, yoğumla, olduğum gibi ve olduğuma dokunulmadan. her şeyle ve her şeyimle. göz göze gelmekten korktuğum aynalara gidip gözlerimin içi gülerken kendimi seyrediyorum. şimdi bunlardan bahsettik ya siz özlemekten içim kavrulmuyor sanırsınız. yoo kavruluyor ama ben hayatta kalmanın farklı yollarını keşfediyorum. yuvamdan öteye kaçıp gurbette garip oluyorum ama mutluyum. ama huzurluyum. gözümün önündeki cevaplara teşekkür ediyor, esenlikler diliyorum.

Ve biliyorum, Kabal haklıydı: "Bu üç."